Zaczęłam tak dawno temu że myślę że metr jest ze mną od zawsze. W liceum robiłam pierwsze nadruki na tiszertach z ciucholandów, z szablonów wycinanych z folii samoprzylepnej, z pieczątek , z tego co przyszło mi na myśl. Na równi z działaniami kreatywnymi pociągały mnie nauki humanistyczne więc wybór filozofii i projektowania ubioru wydał się naturalny.  Mieszkałam w kilku miejscach, długo prowadziłam wędrowny tryb życia a mój pierwszy samochód był też trochę moim domem. Było to czerwone Seicento young! Miałam w nim magazyn, pracownię , jeśli np.musiałam  w drodze do Katowic na stacji benzynowej nabijać oczka w plecakach bo wiozłam duże zamówienie, a część plecaków odbierałam od krawcowej w ostatniej chwili. Bywał też sklepem, kiedy na parkingu sprzedawałam z bagażnika nerki znajomym. Było mocno po 2000 roku a ja dalej reprezentowałam model biznesowy lat 90 :} może to przez to że jestem sentymentalna. Uwielbiam stare budynki. Ciekawi mnie proces znikania. Przemijania. Jeśli nie ubieram się w metrowe rzeczy to w coś z ciucholandu albo z szafy po babci. Uważam że takie mnóstwo rzeczy już wyprodukowaliśmy że uważnie muszę podchodzić do wytwarzania kolejnych. Najchętniej szyłabym tylko z materiałów z drugiego obiegu, jednak boję się że to za trudne z moją słabością do zbieractwa i gromadzenia oraz brakiem cierpliwości do samodzielnego szycia. Na ten moment staram się łapać końcówki tkanin z deadstoków, z ciucholandów np. do kieszeni czy podszewek, a największą przyjemność sprawia mi łączenie kolorów i faktur oraz nadruki z sita i stempli.

Od 7 lat w metrze wspiera mnie mój partner. Miło wpuścić do pracowni inżyniera o zupełnie odmiennym spojrzeniu. Zbyś chwilę projektował i robił meble ze sklejki na sprzedaż pod szyldem metr85 a teraz z sercem i zapałem wrócił do pracy jako inżynier i projektuje elektrownie. Wciąż jednak zagląda do mojej pracowni i zdarza się że pracujemy razem. Założyliśmy sobie że metr ma być zabawą i polem do eksperymentów. Nie zarabiamy na wakacje czy nową furę tylko na to by móc dalej to robić :} by było nas stać na kolejne materiały i maszyny. Marzy nam się otwarta przestrzeń kreatywna w naszym domu pod Krakowem, którą wyposażymy i będziemy mogli zapraszać tu innych z ich talentami.

Rozwój mojej działalności to realizowanie kolejnych różnorodnych projektów. Nie sklep stacjonarny, a potem kolejny i rosnąca grupa pracowników. Zarządzanie ludźmi i pieniędzmi to nie moja super moc ;}

Jestem zżyta z każdą z moich krawcowych. Każda to osobna historia, z każdą mam inną relację. Kilka lat temu, jedna z nich, Pani Helena nagle zmarła, a ja czułam że straciłam członka rodziny. Na miesiąc zawiesiłam działalność i nie mogłam myśleć o pracy. Teraz współpracuje z trzema paniami krawcowymi z Wrocławia i Krakowa.

Metr jest tak mocno obecny w moim życiu, że każdy z moich bliskich też w tym w jakimś stopniu uczestniczy. Na przestrzeni lat zdjęcia robiły mi czasem moje koleżanki, czasem mój dziadek czy tato. Nigdy nie miało być idealnie, zawsze z serca.

Przez 5 lat miałam sklep połączony z pracownią na Jatkach we Wrocławiu, w 2025 roku się przeprowadziłam. Póki co mieszkamy w Krakowie z naszą czteroletnią córką, psem i dziadkiem. Jak najczęściej staramy się być w podkrakowskim rodzinnym domu po mojej babci, sadzić, remontować, naprawiać.

Czasem myślę że to całe szycie, wymyślanie kolejnych nadruków, rysunków i połączeń kolorów to takie głupotki, obrzeża prawdziwego życia, a czasem że to właśnie sedno bo jestem mała a świat wielki. Dzięki że jesteście tutaj ze mną bo dzięki Wam to co robię też dla mnie jest ważne :* powodzenia nam